De laatste weken heeft Fryslân niet te klagen over PR. Vrijwel het voltallige Nederlandse journaille en vele van daarbuiten bezetten de hotelkamers in Leeuwarden en omgeving. Nog nooit eerder, behalve wellicht in januari ’97, was het Balk waar ik opgroeide op zoveel TV zenders terug te vinden. Niets dan (terechte) lof op en in de traditionele media voor alle inzet die gepleegd werd door de honderden zo niet duizenden vrijwilligers. Dan begin ik maar even niet over de ‘experts’ die ingevlogen werden uit het land om hun mening te geven over het ijs, de organisatie en de kleur van de UNOX mutsen.
Op social media toonde zich een iets genuanceerder beeld. Weliswaar was de overgrote meerderheid vooral positief, toch sijpelde er hier en daar enige negativiteit af. Hadden alle Friezen niet al veel eerder moeten gaan sneeuwschuiven? (en waren we er dan massaal doorheengezakt) Maar ook de Friese taal kreeg er ongenadig van langs. Het woord dialect werd met regelmaat gebezigd, want een taal kon je het toch niet noemen. Ik roep al jaren dat wat mij aangaat het Limburgs, Twents en Haags net zo goed een taal is als het Fries. Dat de overheid alleen het Fries als officiële tweede rijkstaal heeft bestempeld, daar kun je toch moeilijk de Friezen voor straffen?
Categorie 
Binnen elke gemeente zal deze discussie wel plaatsvinden. Is de iPad een geschikt device voor digitaal werken/vergaderen. Zijn er alternatieven zoals de Galaxy Tab of andere (Android) tablets. Vaak worden die discussies gevoed door argumenten van mensen met een aversie tegen een stuk fruit met een hap eruit. Lange lijstjes met nadelen van een iPad moeten bewijzen dat we een grote fout begaan als we zouden besluiten om hier iets mee te doen. Ik vraag me op dat soort momenten altijd af waarom we nog Windows gebruiken in de organisatie…
“Op 6 oktober wordt het spannend he?” zei ik tegen mijn ouders een maand terug. Mijn vader keek me vragend aan en vroeg wat ik bedoelde. Toen ik uitlegde dat op die dag ook zijn gemeenteraad ging beslissen over een toekomstige fusie werd hij warm nog koud. “Ik zie het wel, het zal allemaal wel.” was zijn voor mij enigzins ontluisterende antwoord.
Na weken eindelijk eens een vrije dag. Een ultieme gelegenheid om datgene te regelen wat je al weken zou doen maar waar je maar niet aan toe kon komen. Openingstijden tijdens werktijd zijn niet handig als je fulltime werkt en avondopenstellingen zijn leuk maar niet als je in te veel vrijwilligersfuncties actief bent. Kortom, vrijdag kon ik eindelijk naar de bibliotheek!
Als je het met zijn allen ergens over eens bent, waarom gebeurt er dan toch wat anders? Die vraag heb ik mij vandaag een paar keer gesteld, en ik heb het antwoord nog niet helder. Ik ben vandaag en morgen op een webmasterclass georganiseerd door Cascadis. Twee dagen lang inspiratie opdoen en ervaringen uitwisselen met 17 webprofessionals uit de overheidswereld. Met name collega’s van gemeenten en provincies, maar ook enkele andere organisaties. En vrijwel iedereen die ik spreek is niet erg te spreken over de ICTU (ICT Uitvoeringsorganisatie). En toch bestaan ze nog.
Eind 2009 werd ik gequote door een lokale nieuwssite over het nieuwe Twitteraccount van de gemeente. Gelukkig was ik de eerste die bedacht dat het wel eens verstandig kon zijn om de naam @Skarsterlan te registreren voor ambtelijk microbloggen.
Een postorderbedrijf, hoe suf klinkt dat? En toch is er een postorderbedrijf in Nederland wat op het gebied van e-marketing vrijwel alle andere bedrijven in Nederland uitlacht. Hoewel ik niet verwacht dat de vriendelijke mensen van Wehkamp om andere mensen lachen. Dat zou in ieder geval niet passen bij hun imago.
Begin 2010 zond de BBC een vierdelige documentaire uit getiteld The Virtual Revolution. Een zoals we van de Engelse publieken gewend zijn kwalitatief hoogstaande docu over de ontwikkeling genaamd internet. Een virtuele revolutie zelfs. In de serie komen de uitvinders van het web zoals we dat tegenwoordig kennen in rijen van twee aan het woord. CEO’s van Google, Twitter, Amazon en de grondleggers van http en www doen allemaal een duit in het zakje.
Vandaag is het zover. We gaan naar Lowlands. Drie dagen lang muziek, toneel en vooral veel gezelligheid. Maar ook tot en met maandag geen stroom, geen Twitter of Facebook (want mijn iPhone houdt het nog geen twee dagen uit) en dus twee dagen afgesloten van de buitenwereld. Heerlijk ontspannend, maar toch ook licht kriebelend. Reden voor een klein experimentje.
Soms groeien eenvoudige vragen of gesprekken uit tot grootse plannen. Ruim een jaar geleden klopte mijn collega van het cluster personeel aan met de vraag om eens mee te denken. Zo’n vraag krijg je als communicatie-afdeling regelmatig, maar ik kon niet vermoeden hoeveel impact deze op het eerste gezicht eenvoudige vraag ging hebben.